Artykuł 116 ust. 2: Przywrócenie obywatelstwa niemieckiego dla decendentów prześladowania

Artykuł 116 ust. 2 ustawy podstawowej przywraca obywatelstwo niemieckie osobom pozbawionym go ze względów politycznych, rasowych lub religijnych w latach 1933-1945 oraz ich potomkom. Większość przypadków to rodziny prześladowane pod rządami nazistów – powszechnie żydowskie rodziny, które uciekły lub zostały skażone. Generalnie nie ma opłat, a podwójne obywatelstwo jest dozwolone.

Co robi art. 116 ust. 2

Jest to konstytucyjne prawo do odbudowy. Jeżeli obywatel niemiecki został pozbawiony obywatelstwa w okresie od 30 stycznia 1933 r. do 8 maja 1945 r. ze względów politycznych, rasowych lub religijnych, art. 116 ust. 2 przywraca go – im i ich potomkom. W przeciwieństwie do zwykłego zejścia, nie jest on pokonany przez utratę obywatelstwa w tym okresie; ta strata jest dokładnie tym, co odwraca.

Kto to pomaga?

Przytłaczająco, rodziny prześladowanych przez reżim nazistowski – najczęściej żydowskie rodziny, które uciekły z Niemiec lub zostały formalnie skazitelizowane. Jeśli przodek utracił obywatelstwo niemieckie, ponieważ był prześladowany, ich potomkowie mogą go zazwyczaj odzyskać, często kilka pokoleń w dół.

Artykuł 116 ust. 2 przeciwko trasom deklaracji STAG

Artykuł 116 ust. 2 jest główną drogą konstytucyjną. Sekcje 5 i 15 Ustawy o Obywatelstwie (Stag) siedzą obok niej jako szlaki deklaracyjne, które zamykają pozostałe luki – § 15 dla prześladowanych, których sprawy nie wchodzą w zakres ścisłego sformułowania 116 ust. 2, oraz § 5 dla osób wykluczonych przez historyczne przepisy dyskryminujące płeć. Śledzenie dokładnej historii rodziny mówi ci, co ma zastosowanie; często się pokrywają.

Co musisz udowodnić

Linia akt cywilnych łącząca cię z prześladowanym przodkiem, dowód obywatelstwa niemieckiego tego przodka oraz dowód prześladowania lub utraty obywatelstwa – zapisy denaturacyjne, dokumenty emigracji lub deportacji lub wpisy w archiwach takich jak Archiwum Arolsena.

Gdzie należy stosować

Aplikacje restaurujące na ogół trafiają do Bundesverwaltungsamt (BVA) lub do odpowiedniej niemieckiej misji za granicą, w zależności od miejsca zamieszkania. BVA publikuje aktualne wytyczne – zawsze sprawdzaj najnowsze przed zgłoszeniem.